Her şey...

Her şey bana seni hatırlatabilir gün batarken sanırım.

Taşlardan küçük kaleler yapan çocuklar, her ikindi çay bardağımla suladığım saksılarım, karşı balkonda ki bastonuna yaslanmış, yaşlanmış ama eskimemiş Osman Amca. Okumaktan sıkılmadığım baş ucu yalanların ve bir kısa film mesela.
                                                                           Her şey hatıra raflarından söküp koyabilir önüme seni.

Beyaz elbiseli bir kız çocuğunun bisiklete binmeyi öğrenmesi, baharın demlediği çiçek kokuları ve komşu teyzenin radyosunda ki Müzeyyen Senar. Akşam esintilerinin kaçak yolcusu bir martı hatta körfez kokusu. Balkonumdan sigara içmek mesela, ilkindi sulara dalmak. Her şey sevgilim, her şey hatırlatabilir yüzünü.
                                                                                             Her şey hatırlatabilir de, canlandıra da bilir
                                                                                               kahverengi tonlu bir fotoğraf gibi elde.

Annemin ördüğü kazaklara, tığla işlenmiş bir tülbent kenarına, mahalle maçlarından sonra ki ilk yudum suya, bir kadeh şaraba mesela. Ama nedense en çok ölüm saatlerine. Buradan ölmeye başlamalı, burada tutulmalı nöbetler, burada susmalı,burada yırtılmalı dudaklarım, burada düşmeli hayaller suya ve burada batmalı güneş. Hepsine benziyor  dudakların sevgilim, hepsine. Günahmış yasakmış demem, buraya gömerim yirmili yaşlarımı, burada kapatıp gözlerimi yalanlar söylerim,
                                                                                   burada bırakırım çocukluğumu erkek olurum,
                                                                                                 burada baba olurum, aşık olurum
                                                                                       ve burada ölürüm gencecik yaşımda.

Benzetebilirim dallarını eğmiş bir kiraz ağacına ağıt yakan ıslanmış toprağa, vardiya arası önlüğünü bile çıkarmamış kaçak sigara içen bir sarışına, ağaç sesine, yaprak gürültüsüne, ateşin titremesine, mumun sönme kokusuna, gün doğmadan öten kuşlara...
                                                                                             Her şeye benzetebilirim saçlarını sevgilim.
                                                                  Sokak kenarlarındaki menekşelere, nöbet tutan kedilere.
                                                                                                                                        Her şeye.

Her şeye benzetebilirim kadınlığını, fırında ki sıcak ekmek kokusuna, hüzünlü bir çocuk gülüşüne. Arka bir sokakta ki çıkmazlara, viran bir köşkün ayakta duruşuna, köprü kurulmuş bir kente, boğazın kıvrımlarına, yağmur sığınaklarına, şarkı mırıldanmaya, bir efenin vuruluş öyküsüne mesela.
                                                                                                    Hepsi de olur, her şey... sadece benzer.

                                                                                                           "ulan tam akşam
                                                                           oldum, olacağım" diyen gökyüzü bile, benzer sadece.